REVISTA DIXITAL DO CEIP SOFÍA CASANOVA.: 2008

20.12.08

FOTOS DE NADAL

Fai apenas 24 horas as SS.MM os Reis Magos fixeron unha visita sorpresa ao noso colexio acompañados por representantes da ANPA para agasallar aos máis pequenos.
Como non podía ser menos Papá Noel fixo o mesmo e visitou aos máis grandes.
Para deixar constancia de ámbolas visitas aí quedan as seguintes imaxes.
Bo Nadal e Próspero Aninovo 2009.

7.11.08

O MAGOSTO

Hoxe celebramos o magosto no colexio, ademais de comer castañas asadas todos xuntos no patio, organizamos as seguintes actividades :
* Exposición de froitos do outono.
* Traballo e exposición sobre o mel.
* Monográfico sobre a vendima.
* Obradoiros da cera e do mel.
* Exposición virtual sobre a vendima.

15.5.08

LETRAS GALEGAS 2008

Botar unha cometa
era guindar os soños
todos pola fiestra.

Era poñer a ialma
por enriba das ponlas
máis ergueitas da fraga.

Era andar cos miñatos
nun outo vóo suspenso
sobor da paz dos campos.

Era ter –cousa meiga!-
o corazón atado
cun longo fío á terra.

XOSÉ MARÍA ÁLVAREZ BLÁZQUEZ
Canle segredo

12.5.08

O CAMPO DE VILABOA

Na pola da árbore
Hai un pobre gatiño
Que quere comer mazás
Para encher o seu buratiño.

Na pola da árbore
Hai unha formiga
Que quere que a abella
Se faga a súa amiga.

Na herba do xardín
Hai unha lesma,
marchouse e veu outra
e pensei que era a mesma.

Na herba hai unha xoaniña
Que está todo o rato voa, voa,
E todo isto que che contei
É no campo de Vilaboa.

Sergio Barrós 3º -A

AS LETRAS

Había unha vez unhas letras que vivían nunha biblioteca chea de libros onde eran moi felices. O “a” e o “b” eran moi amigas xa que estan ao lado. O “p” e a “Q” eran compañeiras de piscina, o “u” e o “v” eran primas e os seus tíos eran o “w” e o “z”. O “a” e o “b” decidiron ir ao parque e preguntaron o “p” e a “q” se ían con elas. Dixeron que si e todas xuntas foron chamar “u” e o “v” e foron ao parque. Pero unhas querían ir aos columpios e outras ao tobogán, non se daban posto de acordo e comenzaron a pelexar ata que soou a campaiña de ir á casa, un señor quería ler e necesitaba as letriñas. Agora sí todos se puxeron de acordo e axudaron ao señor a que disfrutase duna lectura estupenda.
Alicia Penas Ferreira 3ºB

O PARAUGAS MÁXICO

Había unha vez unha rapaza, que comprou un paraguas novo. Ao día seguinte chovía moito e facía moito vento, saíu forra para ir ao traballo, e de súpeto o seu paraguas abríuse só, a rapaza quedou abraiada
-Qué é isto? Dixo a rapaza.
Son un paraguas máxico – contestou o paraguas.
E comenzou a voar polos aires ata chegar ao seu destino. Era a casa á que ía a traballar de mineira. Despois para voltar a súa casa, colleu o paraguas pero non abría. Acabáraselle a maxia. Desde entón a vendedora dícía que todos os paraguas eran máxicos, pero non era certo. Cando a rapaza se enterou que o seu paraguas era o único máxico decidíuse chamarse Branca a voadora.

Estela Moscoso 3º-A

10.5.08

PAISAXES GALEGAS

Dende Corrubedo a Carregal
todo son dunas e areal.

Polas Fragas do Eume
todos pasan e nadie teme.

No alto da Serra de Ancares
colle o camiño para non tropezares.

Coa rica flora das Illas Cíes
ten coidado e non te líes.

Visita a Illa de Arousa.
¡Non che é calquera cousa!

Nas augas da praia de Razo
aos fofiños pódeslles dar un abrazo.

Se queres visitar Buño
de barro terás que encher o puño.

Toda a baía de Laxe
é unha fermosa paraxe.

Se despois de Carballo
visitas o refuxio de Verdes
entre río, fervenzas e muíños
igual te perdes.

En Camariñas fan puntillas as palilleiras.
Serás moi tonto se non as levas.

Nas estreitas rúas de Fisterra poderás pasear.
O porto e as tascas poderás visitar.

Camiño de Muros, en Carnota has de parar.
O longuísimo hórreo terás que visitar.

No porto de Muros acabar quería.
Dunha fábrica de salazón fixeron marisquería.

Jesús 5ºB

PROBLEMAS DE IRMÁNS

Marta tiña un irmán pequeno, chamado Felipe, co que se levaba moi ben; nunca pelexaban nin discutían. Marta saía todos os días a xogar, en cambio Felipe quedaba aburrido na casa porque non tiña amigos.
Marta intentaba animarlle a falar con outros nenos pero el non lle facía nin caso. So tiña 7 anos e ela 11.

Un día Marta decidiu quedarse a xogar co seu irmán, xogaron ao parchís, ao axedrez, as cartas etc...
Ao día seguiente baixou con el para presentarlle as suas amigas pero tiveron que dar a volta. As nenas habíanse esfumado, non querían coñecer a un neno tan pequeno que non tieña amigos.
Felipe se sentía moi so, ninguén o quería porque gritaba, era un egoísta, ¡non compartía nada!
Súa irmá quixolle enseñar a comportarse cos demais, a non ser tan egoísta.
Cada vez foi aprendendo pouco a pouco, ao final aprendeu pero aínda así seguía sin ter amigos, ela non o entendía.
Marta decidiu falar co neno máis sincero da súa aula. El dixolle que era un pesado, que na clase pegaba e facíalle burla aos demáis, pero que agora non era tan egoísta.
Marta non quería falar con Felipe, por medo a se enfadar con ela. Foi xunto aos seus pais e contoulle todo o sucedido; eles sorprenderonse, pero tiveron unha idea moi boa.
Antes o neno ía a un colexio privado, e alí foille moi ben, chegou a este e nin en 1 ano conseguiu amigos. Os pais decidiron apuntar a Felipe a o seu antiguo colexio, pero houbo un pequeño problema, era que non podían meter a un so irmán tiñan que meter tamén a Marta, pero ela negouse.
Os pais falaron con ela tranquilamente e a poideron convencer.
Canto empezaron no outro colexio, Marta botou de menos as súas amigas, aínda que as vexa pola tarde, en cambio Felipe alegrouse de ter un colexio con máis compañeiros.
Volveron a casa, e a nai falou con Marta a soas, dixolle que ían vender a casa e comprar outra que está ao lado do colexio. A marta lle pareceu moi mal e foise correndo a súa habitación, chorando.
Unha hora máis tarde saiu do cuarto pidendo desculpas.
Pasado algún tempo os dous nenos xa fixeran moitos amigos, e nunca máis volveron a ter ningún problema.
ANDREA 5º-B

O MUNDO AO REVÉS

Érase unha vez
Un mundo ao revés,
Unha gata,
Que non tiña patas,
Un cempés
Que contaba cos pés,
Unha xirafa,
Que era moi baixa
E un cocodrilo
Que moi amodiño
Perdeuse no camiño.,
O señor lobo,
que era moi, moi bobo,
a ovella
¡que vella!
E así acaba o mundo ao revés.

Sofía Cajide Rodríguez 4º A

AS LETRAS GALEGAS

Achégase a noite
Vense as estrelas
E eu soñando
Coas Letras Galegas.

As Letras Galegas
Celebranse hai moito tempo
E nelas lembranse
Algúns escritores galegos.

Nas Letras Galegas
Moito nos divertiremos
Xogando, rindo, bailando
E lembrando as azañas
Dalgúns escritores galegos.

Andrea Espiñeira Barrela 5ºA

AS MENINAS

...No centro está a Infantiña
cunha “menina” a cada lado;
non as deixes nunca soas
¡ non vaian saír do cadro!

Nunha esquina hai unha muller.
Chámase Maribárbola.
O rei tróuxoa ao castelo,
para divertir á Infanta.

Tamén está Nicolasiño,
E o can Salomón.
Fan un dúo perfecto...
¡un pillo e un bonachón!

Valázquez permitiuse o luxo
De estar ademais no cadro.
Está contemplando un lenzo...
¿Qué haberá alí pintado?

Unha viúva e un gardadamas
Falan con despreocupación;
O peor é o seguinte....
¡ninguén escoita a conversación!

Un señor abriu a porta....
E quedou mirando a escena.
Os reis, diante, están pensando:
¡Todo isto valiu a pena!

Noelia Bello 6ºB

A BOLBORETA

A bolboreta voadora
Sempre nos está a xogar
Coas súas cores favoritas
Nunca a has olvidar.

Sempre soga coas amigas
Delas non se vai separar,
Van molestar ás abellas
¡que están a traballar!

Tamén están os mosquitos
que son malos de domar
Tócaslle sen querer
¡e xa che están a picar!

Estaremos sempre xuntas
Nas nosas pequenas flores,
Tan fermosas coma sempre
¡e con moitas cores novas!

Cristina López 6º-A

O ARCO DA VELLA

O arco da vella
coas sete cores
todas moi bonitas
pintadas nas flores.
O mermello, o primeiro
cor do nariz do paiaso
como é moi importante
deixano ir diante.
O vermello é presumido
cor do esmalte das nenas.
Que o vermello sexa benvido
para no mundo quitar as penas!
A segunda cor o laranxa
e unha cor graciosa.
ten unha froita co seu nome
e tamén é saborosa.
Agora o amarelo ven
colocado de terceiro
píntase o sol con el
e o limón do limoeiro.

No medio vai o verde

co seu grupo de amigas

van paseando polo ceo

dándolle moita alegría.

O azul esta de quinto

está ben onde está

gústalle a súa cor

cor do ceo e do mar.

Entre o azul e o morado

vai o añil.

que non é unha cor tan rara

pois rima con abril.

O morado de último vai

moito lle gusta enredar

no ceo coas súas irmás

todas xuntas a xogar.

O arco da vella

despois de chover

da moita alegría

entre as nubes ver.

4º-B

O MONTE DE SAN PEDRO

Os nenos e nenas de 1ºA e 1º B fomos de excursión. Viaxamos en autobús dende Vilaboa ata o Monte de San Pedro de Visma, que está na Coruña. Fomos coas nosas maestras Pilar e Isabel. Ao chegar, estaban dous monitores esperándonos a nosa chamábase Lorena e o de de 1º B, Xavi.

Con ela fixemos un percorrido polo parque. Vimos paxaros: gaivotas, chochíns, cormoráns, gorrións,.....

Tamén coñecimos plantas: toxos, a menta,....; ¡ e a "herba de namorar"!

Pero tamén vimos outras xousas: o mar, a Torre de Hércules, dúas illas onde viven cormoráns, e moitas árbores (piñeiros, eucaliptos e moitísimos arbustos).

Camiñamños, corrimos e rematamos moi cansados.

Rematamos xogando no parque.

Rímonos moito e pasámolo....

¡ FENOMENAL !

1º-A

O PAXARO

O paxaro

voa, voa

entre as nubes

a xogar.

¿Onde o levan

as súas ás?

¡ Que tan alto

pode estar!

EI 4 anos B

A PITA CHOCA

A señora Pita
Leva a súa rolada
Como unha señora
moi señoreada.

_ Pío, pío, pío...
Cada pío un choro.
¡Os pitiños pían
en piante coro!

Moi señoreada
_ e a roupa mendada _
Vai a Pita Choca
Lavando a niñada.

_ Pío, pío, pío.....
¡Con piar inquedo
pían os pitiños
porque teñen medo!

Baixo da Galiña
Os pitos nun fato
Todos en rolada
¡que vén o miñatón!

_ ¡ Non hai pío, pío, pío
non hai pío, pon,
que no alto ceo
voa o miñatón.
3 anos- A!

A MIÑA ALDEA

A miña aldea é Illán,

na provincia de Lugo está

nela meu pai naceu,

brincou, xogou e correu.

Preto o Miño pasa dela

no que paseamos despois da cea,

e con meu pai imos pescar.

unha troita debemos pillar.

O domingo pola mañá,

imos todos a rezar.

Xantamos todos xuntos

coa felicidade do fogar.

Arturo Castro 5º-B

OS LIBROS

Os libro teñen maxia,

tamén son moi entretidos.

Con eles un se extasia,

porque non son aburridos.

Cos libros vívense emocións

de pegas, fadas e piratas.

Tamén proporcionan grandes ilusións,

para festexar o seu día nestas datas.

Alejandro 5ºB

O GALEGO

O galego é para disfrutar

e de ti terá que saír

aprender o que che están a ensinar.

O galego é bonito aprendelo

ao igual que o francés, o inglés

ou a ler e escribir do revés.

Para facer poesías

tamén hai que debuxar,

senón moi soso vai quedar.

E por último so teño que decir:

o galego non ten malicia.

Falalo é unha delicia.

Lucía Sosa Dequit. 5ºB

8.5.08

COUSAS DE CHAQUETAS E ABRIGOS

Nun país chamado Lalala todo o mundo tiña unha chaqueta ou un abrigo.Como facía tanto frío había chaquetas de todos os tipos: largas, curtas, bonitas, feas, listas, tontas.

Preguntaraste se os abrigos, igual que as chaquetas, poden ser listos, etc? ¡Pois si! No país de Lalala habíaos.Como facía tanto frío a xente quedábase na súa casa, e como algúns vivían sos, eran solteiros, por desgraza, non tiñan con quen falar, así que o abrigo ou a chaqueta podería falarlles e darlles compañía.O que decía: había chaquetas e abrigos de moitos tipos.

Un neno tiña un abrigo feo e esnaquizado, e deixouno quedar olvidado o venres no colexio. Ese mesmo día, unha nena olvidou a súa chaqueta que era moi guapa e alegre. O abrigo e a chaqueta quedáronse xuntos dous días (o sábado e o domingo). O abrigo feo chámase Rodolfo e a chaqueta bonita e coqueta chámabase Raquel.

Rodolfo estaba namorado de Raquel e quería que fose a súa moza. A pobre Raquel era cega e Rodolfo tiña voz de nena. Entón Raquel cría que Rodolfo era unha nena e acercouse a el e deulle un bico. Como lle notou os peliños asustouse e deuse conta de que era un rapaz. Rodolfo decepcionado decidiu olvidarse dela.

Rodolfo coñeceu a outra chaqueta tan fea como el e namoraronse, casáronse... pero non tiveron fillos, senon ¡paniños de man! porque cada pano significaa cantas veces se olvidaran deles. Encheron todos os petos de panos e cando xa non lles cabían máis...uniron os paniños que lles sobraban e sairon fermosísimas chaquetas.

Con tantos paniños viviron felices e limparon narices.

Rokhaya Diop 5ºB

XOGANDO COS NOMES

XOGANDO COS NOMES

A miña amiga Irene
Ven en patinete
E o seu amigo Jonás
Escribe co compás.

João como é moi fino
Sempre come pepino
E Andrés moi cortés
Fala cun marqués.

Jorge moi elegante
Ven ao seu volante
E Caio moi feliz
Toca o violín.

Sefora co seu chal
Vai ao festival.
Yoli no seu patín
Baila cun delfín.

Nayeli e Judith
Cazan unha perdiz
Diego moi xentil
Debuxa un candil.

1º B

O MISTERIOSO MONSTRUO DA LAGOA

Aquela fin de semana, a pandilla, decidimos facer unha expedición á montaña. Pola noite non podíamos durmir pensando que anécdotas nos esperarían nesta saída. Eu puxen o despertador detrás da orella para non quedarme dormido. Menudo susto cando sonou, case me colgo da lámpada! Pola mañá, collimos as mochilas e comenzamos a subir á montaña, por un camiño estreito e serpenteante ao borde dun precipicio. Para andar por alí, había que ser cabra, porque Toño que é o máis burriño, nin andaba nin saltaba.
Aquela noite acampamos ó lado dunha lagoa. O tempo empeorou e lavantouse unha ventisca. Non poidemos durmir porque se nos conxelaron algunhas partes (non preguntedes cales). De repente, todo quedou en silencio, so oíamos batuxar na auga. Cando saímos mirar, vimos xurdir á superficie un monstruoso animal con cabeza de águia e terribles cornos que se movía pola auga zigzagueando. Asustámonos e botámonos a correr como tolos! ¡Total para matarnos ! Cando nos dimos conta faltaba Manoliño. Preocupados voltamos a buscalo. Ó pouquiño vímolo chegar tan calmo. Non se dira conta de nada porque andaba moi ocupado desfacéndose dun problemiña gástrico que só él podía arranxar. Debeu quedar a gusto. Menudo churro deixou alí de recordo do seu paso, o Manoliño.
Pola mañá voltamos a lagoa onde puidemos ver un rastro no que a herba estaba toda esmagada. Aquel montruo tiña que ser tan enorme e pesado coma Big Daddy.
Collimos as nosas cousas e marchamos dalí correndo, coma se nos perseguira o demo. Cando cegamos as nosas casas e contamos o que nos aconteceu, ninguén nos creeu.
Para nós o montruo seguirá sendo un misterio!

Jesús CANDAL PARDO 5º-B

A PRIMAVERA XA ESTÁ AQUI.

Xa chegou a primavera
deixaranos ver as flores
ata as pintas das cerdeiras
énchense de moitas cores.

Mais o tempo está antipático
porque o aire está a soprar
¿Será o cambio climático
que todo está a estragar?

Carla 6º-A

O FONDO DO OCÉANO

No fondo do océano,

algo vai suceder

parece un casamento

e eu vouno ir ver.

Casan os dous golfiños

no arrecife do coral

a madriña e o padriño

cantan a marcha nupcial.

As medusas levan flores

os cangrexos os aneis

e os peixes de moitas cores

levan caramelos a cen.

De repente e a modiño

aparece o tiburón

cos seus dentes afiados

e os seus ollos de zampón.

Todos foxen asustados

ao ver tal aparición

pero o animal só quere

formar parte da reunión.

Ao final todos xuntos

cantan e bailan sen parar

o caracoll e a caracola,

a tartaruga e o calamar.

Sandra 6º-A

A SELVA

Era unha noite tranquila sen leóns nin leopardos.

A familia de Abú o mono máis pequeno de toda a selva durmía no alto dunha árbore cando viron correr a Sera, a serpe, que viña moi esgotada do camiño tan longo que recorrera, o pai de Abú díxolle:

- ¿Que che pasa Sera, por que estás tan cansa?

Sera respondeulle:

- E que veño dicirvos que o rei nando mandoulles aos seus criados que destruiran a lagoa e ...¡quéreno facer mañá!

-Non pode ser - respondeu el moi sorprendido.

Sera dixo:

-Mañá solucionamos o problema, deica mañá, Pedro.

-Deica mañá, Sera.

A mañá seguinte Abú foi co seu pai a falar con Sera, aínda que non estaba moi enterado, sabía o da lagoa e non lle gustaba nada a idea de nando. Chegaron a casa de Sera, e mentres o seu pai falaba con esta, Abú escapouse e foi para o palacio a falar co rei, cando entrou ao palacio dirixiuse cara onde estaba o rei e alí díxolle:

- Señor xa sei que son moi pequeno pero teño dereito a dicir o que penso. Por moi rei que sexa non pode converter a nosa lagoa nunha pista de tenis par o seu palacio por que todos, incluído vostede, ten dereito a ir bañarse á lagoa cando ten calor asi que con perdón ¡ non has cambiar as cousas!

- Tes razón, neno, non sei en que estaba pensando e como desculpa o que farei será ampliar a lagoa e invitarvos a todos a unha festa no meu pazo.

E así, todo volveu ser como antes e o rei agora é máis humilde do que era.

Raquel 6ºA

O CEO

Pouco falamos do ceo

e o por que non o entendo,

se miramos sempre para el;

xogando e ata comendo.

Sempre falamos do sol,

pero nunca da lúa.

Lembrámonos do día,

e xamais da noite escura.

A min eso non me gusta,

eu quero igualdade.

Aínda que solo sexa

por simple amabilidade.

Porque a lúa é fermosa

cando se ve no mirador;

plantada no enorme ceo,

en todo o seu explendor.

Sempre vai acompañada

polas súas amiguiñas;

unhas diante, outras detrás,

pero todas pequeniñas.

E aquí xa remata

a miña poesía,

defendendo a paridade

con moitísima alegría.

Natalia Pérez 6º-B

O MEU POBO

Castro é o meu pobo,

moi tranquilo e sosegado.

Prados, camiños e montes,

e un río alongado.

Traballan moito no campo

porque teñen moitas leiras;

moitas cousas que plantar

para poder recollelas.

Hai casas moi xuntiñas

de cores moi bonitas¡

Non abras ningunha ventá

porque veñen as pitas!

Ven a Castro a descansar,

tes sitios para xogar.

Hai moita vexetación

e non paras de disfrutar.

En Castro hai tanta xente

que nunca estas só paseando,

atopas a Xan e a Pedro

e hai leria para rato.

A xente é boa e alegre

moi faladora e festeira

Gústanlles as festas no verán

e en Abril fan a feira.

Diego Moscoso 6ºB

O CASTELO ENCANTADO

No alto dun bosque, cheo de árbores, había un castelo. Un castelo que ao parecer estaba custodiado por bruxas. O castelo era moi grande, tiña vinte e unha habitacións. A máis importante era a das pocións. Alí cada día facían unha reunión onde cada bruxa elaboraba a súa poción para mostrarlla ás demais. Era moi emocionante e intrigante pois estaban todo o día preguntándose como sería a poción desta, daquela, da de máis alá, etc. Pero había unha bruxa que estaba medio tola...

Un día, uns nenos foron de excursión e preguntáronse que habería nese castelo. A bruxa tola abriulles e invitounos a pasar. Os nenos non se asustaron e pasaron tranquilamente. Ela levounos ao cuarto das pocións e vírono todo. A bruxa malvada, aproveitando que os nenos estaban alí colleu unha poción e envelenou ao neno. Empezouse a poñer moi enfermo e saíronlle grans na cara. A nena marchou correndo con él. Cando chegaron á casa, a súa nai preguntoulle que lle pasara. Él contoullo todo; chamaron á policía e detiveron a todas as bruxas.

Ao final o castelo converteuse nunha granxa de recreo e todos podían ir merendar alí.

Alejandra López 6º-B

O CAMALEÓN

Este curioso animaliño

moi simpático che é

acércaste para miralo

e cando chegas xa non se ve.

Ten múltiples disfraces

para poderse camuflar

se non tes moi boa vista

non creo que o vaias pillar.

Posúe dous enormes ollos

que miran para todos lados

e una lingua xigantesca

para os bichos atrapalos.

Xa vedes, meus amigos

esto é unha riqueza,

hai moitos animais raros,

amigos da natureza.

Yolanda Ramos 6º-B

O SOL

Os nenos están nas casas

xogando cos bonequiños;

o sol alumea a Terra.

Alumea os seus camiños.

Non ten por onde meterse
o pobre de Lorenciño.
Os parques están desertos
pois no hai ningún meniño

Eu quero ver o sol
no ceo pintadiño.
Pois está moi fermoso
con todos os seus raíños.

Xa ven anoitecendo,
Lorenxo xa se ocultou;
agora tócalle á Lúa.
¡a ver se lle vai mellor!

Alejandra López -6ºB

O CABALO GARBANZO, O GATO BENGATO E A FORMIGA DOMINGA

Unha vez o cabalo Garbanzo cando estaba comendo herba atopouse co gato Bengato. Bengato preguntoulle se podía dar un paseo con el. O cabalo contestoulle que si. Os dous encamiñáronse cara un parque. Ali puxéronse a xogar nos columpios.
Cando deron as seis o cabalo dixo que tiña que ir traballar; Bengato preguntoulle se o podía axudar. Garbanzo dixolle que non.
Enton Bengato marchou cabo dunha vella maceeira para descansar, subíu ata una rama que estaba á sombra. Cando espertou e quixo baixar non puido.
Colleu medo e empezou a miañar, como non pasaba ninuén por alí pensou que podía facer.

Decidíu que o mellor era facer unhamorea de mazás e chimparse enriba delas. Asi o fixo. Cando pensou que todo rematara ben oíu un ¡ai, ai! Era Dominga, a formiga máis vella da bisbarra que estaba a pedir socorro. Bengato caera enriba dela, apartouse e disculpouse. Ámbolos dous como tiñan sede caeron nun pozo de auga, pasaron medo, os seus berros oíronse moi lonxe. Grazas que había un caldeiro cunha corda e con moito esforzo saíron de ali escalando.
Como tiñan fame pensaron que era hora de cear, despedíronse e cada un voltou á súa casa.
Fora un día cheo de emoción.

1º-B

7.5.08

A MATANZA DO PORCO

O porco recibe outros nomes como: verrón, cocho, porco. Se son pequenos chámanse: ranchos e leitóns.

Os porcos das aldeas viven nas cortes e aliméntanse de: verdura, patacas, fariña, millo, cebada, picón, landras e con todo o alimento que sobre na casa, aínda que canta máis herba e verdura coman e canta máis auga beban mellor. Non requiren uns coidados especiais pero hai que: limparlles as costas, darlles de comer tres veces ao día: pola maña, polo mediodía e pola noite; tamén se lles pode dar de vez en cando. Hai que sacalos un pouco das cortes.

A utilidade principal do porco e debido a que é un animal do que se aproveitan todas as partes do seu corpo.

A matanza do porco é típica do 11 de novembro pero pódese facer calquera sábado a partir desa data, sempre que sexa tempo de frío ou xeadas e a lúa estea en cuarto minguante (coa lúa chea os xamóns collen cismas ou o que se lle acostuma chamar “bicho”).

A matanza do porco dura tres días. No primeiro faise o seguinte: mátase o porco na adega ou na porta da casa. Queimase con fachos de palla co obxecto de quitarlle os pelos e a pel. Dáselle a volta coas patas cara arriba e córtase a pel do ventre. Durante esa noite o porco queda aberto, pendurado na adega con dúas varas atravesadas para que non peche. No segundo día: tállase o porco e sepáranse as carnes do sangue para facer os chourizos de carne. Tamén se lava e se salga, esfragándoo con cebola ou viño branco para que o sal teña humidade e penetre mellor. Con posterioridade preparan a zorza, con carne picada e adobada coa que se farán os chourizos. No terceiro día: coa zorza e a cebola cocida o día anterior, énchense os chourizos cun funil, primeiro os de sangue ou cebola e logo os de carne. Hai quen tamén fai salchichón e roxóns; cos restos da graxa cocida, botelo en androllas, un embutido elaborado con porcións musculares de diafragma, costela e pel de touciño. Os chourizos de cebola afúmanse durante un mes.
O xamón hai que lle escoar ben o sangue antes de salgalo para que non se estrague.

Algúns refráns son:
“A todo o porquiño lle chega o seu San Martiño”, “Ben boa vida pasa o porco e mais dorme no cortello”, “Por San Martiño faise o magosto con castañas asadas e viño ou mosto”, “O que non mata o porquiño non ten lacón nin touciño”, “Alegría, alégrote que anda o rabo do porco no pote”, “Polo Santo André mata o teu porco como o tés”, “Polo San Lucas mata o teu porco e baña a túa cuba”, “Polo San Tomé dálle ó porco polo pé”.

Algunhas tradicións das aldeas cando se mataba o porco eran: xuntábase a familia, o fígado comíase frito, cocido ou como quixeras. A metade da maña tomábase un pouco de pan con queixo e copas de auga ardente.

Agora só se matan porcos na aldea cunha pistola de aire comprimido, mátano os da casa e a carne non ten que mirala o veterinario. Antes miraba a lingua o veterinario.

Algunhas receitas: Filloas e Fígado con cachelos.
FILLOAS

Ingredientes para 6-8 persoas
Unha cunca de sangue de porco
Dúas cuncas de auga
Unha cunca de leite
700 gramos de fariña
Unha culleriña de sal
Dous ovos

As filloas de sangue consúmense moito na época da matanza e serven tanto como sobremesa, almorzo, e merenda ou entrante dunha comida. Son adoradas polos parroquiáns das aldeas e vistas con receo pola xente de zonas urbanas. Chaman a atención pola súa cor e o seu gusto pastoso.

Modo de elaboración:

Mestúranse todos o ingredientes e facemos unha pasta. Untamos unha tixola grande cun cacho de touciño collido cun garfo. Votamos un cullerón de mestura e deixamos facelo por unha cara. Cando a filloa estea leite callado dámoslle a volta coas mans e deixamos facela pola segunda cara. Retírase a unha bandexa. Repetimos o untado co touciño e votamos outro cullerón da masa. Vanse facendo ata rematar a pasta. As filloas ímolas poñendo nunha bandexa unhas enriba das outras. Cando se serven, preséntase con mel ou azucre e enroladas.

Consello:
Se non tes unha bandexa de ferro e mellor usar unha de fondo ben groso, eso facilita que a filloa se faga de maneira uniforme e non se queime polo centro.
FIGADO CON CACHELOS

Ingredientes para 6 persoas:
Un fígado de porco
Unha cebola
Tres dentes de allo
Unha rama de perexil
Unha folla de loureiro
Dous vasos de viño branco
Un pouco de pemento doce
Dous quilos de patacas

Esta receita é típica do primeiro día da matanza. Sérvese xunto co lacón e os chourizos do ano anterior.

Modo de elaboración:

Lavamos e escaldamos o fígado con auga fervendo. Pícase en anacos. Poñemos aceite nunha cazola, e cando estea ben quente, votamos o fígado. Refógase. Pícase a cebola, o allo e o perexil e engádese na pota. Votamos unha folla de loureiro e o viño branco. Deixámolo cocer e ao final engadimos un pouco de pemento doce e o sal. Sérvese con abundantes cachelos (pataca cocida con monda).

Consello:

Unha boa maneira de eliminar o olor do fígado é metelo uns minutos en leite antes de guisalo.

María López 5º-B

O OUTONO NA AULA

Neste curso os rapaces e rapazas de 3º de Primaria, coa colaboración das familias, fixemos unha recompilación de refráns e ditos referentes ao aoutono: aos seus meses, ás castañas e sobre todo, ao saborosísimo porquiño.

Aportamos cantidade e algún curioso e simpático. Lede e divertirédesvos: